In de diepte is het Albigna -stuwmeer te zien. Op de achtergrond is het Wallis met de Monte Rosa te herkennen.
Sunday, September 23, 2007
korte trip boven de Albigna-Hut
Hier nog een paar prachtige fotos van een 250m tot 4c boven de Albigna-hut. Weinig tot geen haken in super mooie graniet. De afdaling was trouwens nog best spannend, drie keer abseilen in moelijk te overzien terrein. Na 6 uur klimmen waren we weer terug bij de hut voor het obligate Weizenbier.
In de diepte is het Albigna -stuwmeer te zien. Op de achtergrond is het Wallis met de Monte Rosa te herkennen.
In de diepte is het Albigna -stuwmeer te zien. Op de achtergrond is het Wallis met de Monte Rosa te herkennen.
Friday, August 31, 2007
Spacaldeira, Fiamme, Bergell
Niet gek dat verhaal van die Albigna, toch? De week daarvoor heb ik samen met Marieke de noordoostgraat van de Spacacaldeira (ca. 2700 m) geklommen. Dat zijn zo'n 300m tot 4c - behaking "Bergell-style" net als de waardering van de route. Maar weet je - na twee weken klimmen in Noord-Zwitserland, Davos en het Bergell wordt dat alpiene rotsklimmen allemaal gereduceerd tot een verhaal rondom je eigen intuitie. "Ziet er goed uit", "Kijken hoe moeilijk het echt is". Na twee weken ben je bereid en gewapend ook de onverwachtse moeilijheden van een alpiene klimtocht te aanvaarden - zonder daar eerst een nacht wakker van te liggen. Ik moet hier wel bij vertellen dat we voor de Spacacaldeira een tweede aanloop nodig hadden. De eerste ronde heb ik nog heel souverein in mijn D-schoenen in die route gehangen. Ging goed in de eerste 4c met twee boorhaken! Maar het wordt wel lastig als je met die schoenen dan een 6a instapt omdat je er net naast zit. In de tweede aanloop hebben dan we dan ook de goede route gevonden en gemakshalve was ik maar van begin af aan op mijn klimschoenen gestart. Het is en blijft een klassieker. Erg mooi uitzicht en fantastische rots -een combi van wandklimmen en in de bovenste 3 lengtes langs een heel scherp randje, weer mijn diepe respect voor Marieke. Op zijn minst weer twee rotsklimmen-brevetten toegekend!
Watch this:
Watch this:
Sunday, August 12, 2007
Punta Albigna
Heb je al een keer in het Bergell geklommen? Het Bergell ligt in het zuidoosten van Zwitserland, kanton Graubuenden. 8 jaar geleden heb ik in de Bernina de Biancograat en de Piz Tschierva beklommen, wist ik veel dat 20 km verder naar het zuidwesten een soort Chamonix-light te vinden was. "Light", niet in de zin van makkelijk of net niet, maar meer in de zin van toegankelijke bergen, weinig klimmers en weinig touristen, met vriendelijke mensen en betaalbare prijzen. Samen met Marieke en later ook met Nanne heb ik een paar brilliante trips kunnen ondernemen in de prachtige Bergeller Granit.
Top of the bill was zeker op het einde van de vakantie nog de Punta Albigna, ca. 2900m. Een mooie graniete pyramide, makkelijk bereikbaar vanaf de Albigna-Hut.
Je ziet het verloop van de route. De onderste 400 m waren meer een soort wandklimmen, met een paar leuke verschneidungen en wrijvingspassages tot 5a. De kam naar het hoogste punt van de Albigna was weer langs de kam, nooit te stijl gewoon prettig klimmen 4e graads. Alles bij elkaar wel een meter of 700.
Hier een shot uit de eerste verschneidung in de Via Meuli. In deze passage zaten wel een aantal bohrhaken. Voor de rest waren de tussenhaken heel schaars, misschien 3 op een touwlengte. In de eenvoudigere passages was niets ingeboord. Dit vroeg dus wel veel van het orientatievermogen in de wand. Nuts en friends waren wel uitstekend te plaatsen.
Nanne, de duim ging omhoog toen zij na 3,5 uur klimmen de laatste touwlengte naar de kam afrondde, achter ons lagen 300 hoogtemeters of 8 touwlengtes. Ik sprak van te voren een aantal mensen die vonden dat de route slecht behaakt was, na ja, de standplaatsen zijn ingeboord en op een 4a lengte zijn er niet meer dan 2 bohrhaken te vinden. Belangrijker voor de orientatie dan voor de veiligheid. Een set nuts en 4 friends van gemiddelde grootte zijn genoeg om dit avontuur aan te gaan.
Langs de rechter kam ging het nog een keer 2,5 uur omhoog. Tot 4c, in graniet van uitstekende kwaliteit. Noch standplaatsen nog tussenzekeringen waren aanwezig. Een ronduit alpiene klimtocht in een fantatisch ambiente. Respect voor de klimconditie van Nanne. De dag hiervoor hadden we 150 m op wrijving geklommen, maar voor de rest was dit haar eerste lange klimtocht sinds afgelopen zomer in het Wallis. Een snelle naklimmer is essentieel op dat soort lange klimtochten.
Hier zitten we al in een van de laatste touwlengtes vlak onder de summit van de Albigna. Heerlijk klimmen, ik was zo benieuwd hoe het uitzicht zou zijn. Gewoon relaxed, omdat het weer goed was!
Smile, summit foto, ik had eigenlijk verwacht dat het hartstikke druk op die route zou zijn. Niet dus, behalve dan die vriendelijke Italianen uit Lecco. Die wilden wel een foto nemen van die klimmers uit de lage landen.
Diep onder ons het stuwmeer en de Albigna hut, waar we 's ochtends om 7.00 waren vertrokken. Nu nog de afdaling, die eigenlijk met een best spannende traverse begon. Het plaatsen van tussenzekeringen is in verband met het touwverloop nauwelijks mogelijk. Koortdansersact voor Nanne...
Spannend, maar daarna 40 m abseilen en de afdaling over heel veel keien, niet leuk, hartstikke vermoeiend maar wel veilig. 10 uur na ons vertrek op de hut waren we weer terug, ik vond zelf dat we wel een biertje hadden verdiend...
Top of the bill was zeker op het einde van de vakantie nog de Punta Albigna, ca. 2900m. Een mooie graniete pyramide, makkelijk bereikbaar vanaf de Albigna-Hut.
Je ziet het verloop van de route. De onderste 400 m waren meer een soort wandklimmen, met een paar leuke verschneidungen en wrijvingspassages tot 5a. De kam naar het hoogste punt van de Albigna was weer langs de kam, nooit te stijl gewoon prettig klimmen 4e graads. Alles bij elkaar wel een meter of 700.
Hier een shot uit de eerste verschneidung in de Via Meuli. In deze passage zaten wel een aantal bohrhaken. Voor de rest waren de tussenhaken heel schaars, misschien 3 op een touwlengte. In de eenvoudigere passages was niets ingeboord. Dit vroeg dus wel veel van het orientatievermogen in de wand. Nuts en friends waren wel uitstekend te plaatsen.
Nanne, de duim ging omhoog toen zij na 3,5 uur klimmen de laatste touwlengte naar de kam afrondde, achter ons lagen 300 hoogtemeters of 8 touwlengtes. Ik sprak van te voren een aantal mensen die vonden dat de route slecht behaakt was, na ja, de standplaatsen zijn ingeboord en op een 4a lengte zijn er niet meer dan 2 bohrhaken te vinden. Belangrijker voor de orientatie dan voor de veiligheid. Een set nuts en 4 friends van gemiddelde grootte zijn genoeg om dit avontuur aan te gaan.
Langs de rechter kam ging het nog een keer 2,5 uur omhoog. Tot 4c, in graniet van uitstekende kwaliteit. Noch standplaatsen nog tussenzekeringen waren aanwezig. Een ronduit alpiene klimtocht in een fantatisch ambiente. Respect voor de klimconditie van Nanne. De dag hiervoor hadden we 150 m op wrijving geklommen, maar voor de rest was dit haar eerste lange klimtocht sinds afgelopen zomer in het Wallis. Een snelle naklimmer is essentieel op dat soort lange klimtochten.
Hier zitten we al in een van de laatste touwlengtes vlak onder de summit van de Albigna. Heerlijk klimmen, ik was zo benieuwd hoe het uitzicht zou zijn. Gewoon relaxed, omdat het weer goed was!
Smile, summit foto, ik had eigenlijk verwacht dat het hartstikke druk op die route zou zijn. Niet dus, behalve dan die vriendelijke Italianen uit Lecco. Die wilden wel een foto nemen van die klimmers uit de lage landen.
Diep onder ons het stuwmeer en de Albigna hut, waar we 's ochtends om 7.00 waren vertrokken. Nu nog de afdaling, die eigenlijk met een best spannende traverse begon. Het plaatsen van tussenzekeringen is in verband met het touwverloop nauwelijks mogelijk. Koortdansersact voor Nanne...
Spannend, maar daarna 40 m abseilen en de afdaling over heel veel keien, niet leuk, hartstikke vermoeiend maar wel veilig. 10 uur na ons vertrek op de hut waren we weer terug, ik vond zelf dat we wel een biertje hadden verdiend...
Saturday, July 7, 2007
Flemalle - Carriere des Awirs
Begint toch langzamerhand ons basiskamp te worden. Eindelijk een keer in de tweede sector geklommen. Nicht so abgespeckt - wie wir in Deutschland sagen. De zon was zalig, rots prima, en na 80 m klimmen had je ook een leuk uitzicht op de Maas. Goede inleiding op de klimvakantie volgende week. Je zult het niet geloven, maar ik heb er zin in!
Tuesday, July 3, 2007
Bitter cold symphony - Canada winter 06-07
Zo, bijna zomervakantie, over twee weken hoop ik met Marieke een paar weken de Alpen te kunnen veroveren. Ter voorbereiding nog een korte flash back op mijn winter - experience in Canada. Twee weken, met een gemiddelde temperatuur van -15 graden was de dagelijkse koffie-traditie extra belangrijk. Samen met Paul had ik eigenlijk een mooi plan om vanuit Banff in de Rocky Mountains op tourenskis een mooie traverse van de "hidden Bonnet Icefields" te ondernemen. In het voorjaar wordt deze tocht soms ondernomen, maar in de diepste Canadese winter heeft deze tocht van 70 km al lang niemand meer ondernomen. In het dal zag het er mooi uit, weinig sneeuw en acceptable temperaturen van -15 leken ons ideaal om binnen 6 dagen de doorsteek naar Skoki-valley te maken. Betekende voor ons 2 dagen resevere gas en eten, kom je op een aardige bepakking van een kilo of 25 uit.
Heavy load training - the Canadian way
Na 2 uur klimmen bereikten we de inkt pots, waanzinnig om te zien dat bij deze lage temperaturen constant water van een temperatuur rond de 4 graden plus uit de grond bleef stromen.
Na 6 uur wandelen hebben we kamp gemaakt. Met kamp maken bedoel ik dan zo snel mogelijk in de poedersneeuw een plateau te maken, tent op te zetten, sneeuw te smelten te eten en vervolgens zo snel mogelijk in je slaapzak te kruipen. Gemiddeld doen over dat hele actie zo'n twee uur. Dat is dus iets anders dan op het einde van een sportieve outdoor-dag lekker een hete douche te pakken, daarna de sauna in te duiken en de volgende ochtend na een uitgebreid ontbijt weer de piste op te gaan...
Die plastiek zakken van AH zijn echt super - een voor ontbijt, een voor de tussendoortjes en een voor het avondeten. Weet je wat pas echt leuk is? Dat per dag mijn rugzak lichter wordt!
Wat dan toch echt tegenviel was zo'n stom boordje, dat ons na 3 dagen zwoegen in de kou erop attendeerde dat we pas 16,5 km hadden gemaakt!!!!!!!!!!!!!!!! Weet je wat dat voor ons betekende? Nog geen 6km per dag, wat een teleurstelling, zo verschrikkelijk hard gewerkt, we hoopten zo zeer dat de sneeuw minder diep zou worden.........
De blik van Paul zegt genoeg........
Na de vierde nacht besluiten we terug te gaan. Hopeless, die diepe sneeuw! En we hopen dat onze eigen trail door de sneeuwval in voorgaande dagen nog zichtbaar en stabiel genoeg is om ons wat soepeler uit de wilderness terug naar huis te brengen. We voelden ons waanzinnig alleen! Het was koud, het was stil, en de diepe sneeuw nam ons elke kans om aan verder lopen te denken.
En bovendien waren we moe, de slaapzakken waren nat en dus koud, 's ochtends kwam ik mijn binnenschoenen niet meer in, en het heeft mij een uur gekost mijn voeten enigszins warm te krijgen...
Maar je word soms wel met fantastische momenten geconfronteerd.
Eindelijk de zon, die warmte en energie heeft ons enorm geholpen weer op gang te komen! Hier zie je prima hoe diep de trail was die we 4 dagen lang hebben moeten breken....
Na onze experience twee jaar geleden in het winterlijke Canada was dit de tweede ronde hardcore-camping. Mooie belevenis, geen kans om de geplande route over de icefields te redden, we hebben in 6 dagen amper een kwart van de beoogde route gedaan. Maar ja, waar gaat het uiteindelijk om? Naar mijn idee om het bepalen van je eigen grenzen, we hebben ons best gedaan, maar we waren ook echt op! Heerlijk!
Heavy load training - the Canadian way
Na 2 uur klimmen bereikten we de inkt pots, waanzinnig om te zien dat bij deze lage temperaturen constant water van een temperatuur rond de 4 graden plus uit de grond bleef stromen.
Na 6 uur wandelen hebben we kamp gemaakt. Met kamp maken bedoel ik dan zo snel mogelijk in de poedersneeuw een plateau te maken, tent op te zetten, sneeuw te smelten te eten en vervolgens zo snel mogelijk in je slaapzak te kruipen. Gemiddeld doen over dat hele actie zo'n twee uur. Dat is dus iets anders dan op het einde van een sportieve outdoor-dag lekker een hete douche te pakken, daarna de sauna in te duiken en de volgende ochtend na een uitgebreid ontbijt weer de piste op te gaan...
Die plastiek zakken van AH zijn echt super - een voor ontbijt, een voor de tussendoortjes en een voor het avondeten. Weet je wat pas echt leuk is? Dat per dag mijn rugzak lichter wordt!
Wat dan toch echt tegenviel was zo'n stom boordje, dat ons na 3 dagen zwoegen in de kou erop attendeerde dat we pas 16,5 km hadden gemaakt!!!!!!!!!!!!!!!! Weet je wat dat voor ons betekende? Nog geen 6km per dag, wat een teleurstelling, zo verschrikkelijk hard gewerkt, we hoopten zo zeer dat de sneeuw minder diep zou worden.........
De blik van Paul zegt genoeg........
Na de vierde nacht besluiten we terug te gaan. Hopeless, die diepe sneeuw! En we hopen dat onze eigen trail door de sneeuwval in voorgaande dagen nog zichtbaar en stabiel genoeg is om ons wat soepeler uit de wilderness terug naar huis te brengen. We voelden ons waanzinnig alleen! Het was koud, het was stil, en de diepe sneeuw nam ons elke kans om aan verder lopen te denken.
En bovendien waren we moe, de slaapzakken waren nat en dus koud, 's ochtends kwam ik mijn binnenschoenen niet meer in, en het heeft mij een uur gekost mijn voeten enigszins warm te krijgen...
Maar je word soms wel met fantastische momenten geconfronteerd.
Eindelijk de zon, die warmte en energie heeft ons enorm geholpen weer op gang te komen! Hier zie je prima hoe diep de trail was die we 4 dagen lang hebben moeten breken....
Na onze experience twee jaar geleden in het winterlijke Canada was dit de tweede ronde hardcore-camping. Mooie belevenis, geen kans om de geplande route over de icefields te redden, we hebben in 6 dagen amper een kwart van de beoogde route gedaan. Maar ja, waar gaat het uiteindelijk om? Naar mijn idee om het bepalen van je eigen grenzen, we hebben ons best gedaan, maar we waren ook echt op! Heerlijk!
Friday, May 4, 2007
Jaegihorn, 3206m
In juli 2006 heb ik een paar weken doorgebracht in het Berner Oberland en het Wallis. De derde week had erg wisselend weer in het programma en dan ga je wat creatief op zoek naar haalbare tochten. Een ervan is het Jaegihorn, 3206m. s'Ochtends om 6.30 met de eerste gondola naar de Kuehboden, 1 uur lopen naar de Einstieg en vervolgens plairsirrijke 350m tot 4c (14 touwlengtes). Rots van uitstekende kwaliteit, logische route en met mijn D-schoenen was dit erg leuk klimmen. Hier wat fotos, eindigend met de summit-picture met Nanne na 4 uur klimmen!
Wednesday, May 2, 2007
Les Ardennes
Zaterdag zijn we bij de rotsen van Dave geweest (niet die van de Nirvana-drummer Dave Grohl, maar die van de Maas, weet je wel). Ik was hier nog niet eerder geweest. Erg comfortabel klimgebied. Ongeveer 10 m lopen van de auto naar de rotsen (dus 20 m lopen op een dag, daar komt een sportklimmer wel voor uit zijn tent). De buren op de geitencamping hebben naar gedetailleerde berekeningen van ons in 4 dagen wel in totaal die 20 m gelopen. RESPECT - in hoofdletters. Die rotsen zijn trouwens uitermate geschikt om met nuts en friends te oefenen. Ik heb daar hele touwlengtes mobiel kunnen afzekeren.
Dave, het Nirvana van de rotsklimmer.
De geitenboerderij was in zijn vruchtbaarste periode. Hier een van de misschien wel 10 geitjes die in die vier dagen werden geboren. Wat met de bokjes binnen 24 uur gebeurde zal ik hier niet vertellen, alleen dat bokjes geen melk zullen geven, dus niet interessant zijn voor de geitenboer...
Ze blijven wel schattig, die beesten...Maandag wilden we per se eens een kerncentrale van dichtbij zien. Dat kan echt perfect vanaf de rotsen van Tihange (dat is vlakbij Huy, en aan de overkant van de plaatselijke kerncentrale). We hebben eerst in de steile sector een beetje zitten rommelen tot 5c (erg leuke kalk). Op het einde van de dag hebben we nog zo'n lange plaat onder de klimzolen genomen. Bij de gevoelde 40 graden had de rubber een continue 2-komponenten-plak-verbinding met de rotsen. M.a.w. je kon gewoon omhoog lopen.
Last but not least zijn we nog in Marche-les-Damme geweest. Ik heb hier 1,5 jaar geleden al een keer geklommen, maar toen was het 5 graden plus. Niet echt een feest. Maar deze keer was het toch echt anders. De rotsen hier zijn gewoon constant stijl of zelfs overhangend. Ook de royale haken-afstanden zorgen voor uitdaging. Van een Nederlandse klimmer begreep ik dat die 5c die ik net had geklommen toch echt zwaar ondergewaardeerd was, in de hal in Tilburg was dat op z'n minst een 6a+. Ja hoor, moet je misschien eens wat vaker naar Nijmegen komen. Leer je wel klimmen, bovendien maakt me de grading van een route weinig uit. Als het maar leuk is.
Subscribe to:
Posts (Atom)