Joshua Tree National Park

Eigenlijk ben ik 1,5 jaar geleden begonnen met het schrijven van mijn klimblog om te ervaren wat dat hele bloggen eigenlijk inhoudt. Dan zou ik nu over moeten stappen op twitter, want ook dat begrijp ik niet zo goed maar daar voel ik op dit moment nog niet zo heel veel voor. Bloggen is een erg leuke manier om je directe omgeving op de hoogte te houden van je activiteiten. Laatst had een cursist van een Nexus cursus mij gegoogeld, en was dus hier terecht gekomen. Erg grappig.

Ik ben nu een week terug uit de VS. Ik ben met Marieke in Californie geweest - op kraamvisite bij haar zus. Erg leuk. San Francisco, wij hebben die twee weken gebruikt om Little Loki een beetje te leren kennen, sight seeing of the city of San Francisco en natuurlijk: KLIMMEN. In Yosemite is het weer rond deze tijd van het jaar te koud, maar een gangbaar alternatief is Joshua Tree National Park, hoog gelegen in een van de woestijnen op de grens met Arizona. Wij hebben daar een hele week doorgebracht, geweldig, granieten rots, scherp als een mes, hard als beton en bijzonder om op te klimmen.

Het kostte ons eerst twee dagen om er aan te wennen, veel cracks wat weer om een speciale techniek vraagt (jamming). Maar ja, op dag 4 en 5 hadden we het spelletje wel door. Wij hebben routes tot ca 5c geklommen. Complicerende factor was dat wij ook echt alles zelf moesten afzekeren, ik ben in die 30 routes die we misschien geklommen hebben in totaal 8 bolts tegen gekomen. Mooi spelletje. Een echte aanrader dat gebied: ik hoop daar echt terug te kunnen komen.

Flemalle - Carriere des Awirs

Begint toch langzamerhand ons basiskamp te worden. Eindelijk een keer in de tweede sector geklommen. Nicht so abgespeckt - wie wir in Deutschland sagen. De zon was zalig, rots prima, en na 80 m klimmen had je ook een leuk uitzicht op de Maas. Goede inleiding op de klimvakantie volgende week. Je zult het niet geloven, maar ik heb er zin in!

Les Ardennes

4 dagen Ardennen in april - ik had meer het gevoel in juli ergens in Zuidfrankrijk aan een rots te hangen. Nee hoor, gewoon lekker ouderwets op de camping van de geitenboerderij in Ozo. Ik heb twee weken geleden met boulderen in de klimhal mijn vinger geblesseerd. Kun je beter niet doen als sportfysiotherapeut. Je gaat dan een beetje van alles invullen van wat er mis kan zijn. Daarom was ik ook erg blij dat ik na 10 dagen rusten gewoon met Marieke aan de Belgische kalksteen kon gaan hangen. Moderate routes tot 5c kon ik met die kromme vinger nog best goed voorklimmen.




Zaterdag zijn we bij de rotsen van Dave geweest (niet die van de Nirvana-drummer Dave Grohl, maar die van de Maas, weet je wel). Ik was hier nog niet eerder geweest. Erg comfortabel klimgebied. Ongeveer 10 m lopen van de auto naar de rotsen (dus 20 m lopen op een dag, daar komt een sportklimmer wel voor uit zijn tent). De buren op de geitencamping hebben naar gedetailleerde berekeningen van ons in 4 dagen wel in totaal die 20 m gelopen. RESPECT - in hoofdletters. Die rotsen zijn trouwens uitermate geschikt om met nuts en friends te oefenen. Ik heb daar hele touwlengtes mobiel kunnen afzekeren.


Dave, het Nirvana van de rotsklimmer.



De geitenboerderij was in zijn vruchtbaarste periode. Hier een van de misschien wel 10 geitjes die in die vier dagen werden geboren. Wat met de bokjes binnen 24 uur gebeurde zal ik hier niet vertellen, alleen dat bokjes geen melk zullen geven, dus niet interessant zijn voor de geitenboer...

Ze blijven wel schattig, die beesten...

Maandag wilden we per se eens een kerncentrale van dichtbij zien. Dat kan echt perfect vanaf de rotsen van Tihange (dat is vlakbij Huy, en aan de overkant van de plaatselijke kerncentrale). We hebben eerst in de steile sector een beetje zitten rommelen tot 5c (erg leuke kalk). Op het einde van de dag hebben we nog zo'n lange plaat onder de klimzolen genomen. Bij de gevoelde 40 graden had de rubber een continue 2-komponenten-plak-verbinding met de rotsen. M.a.w. je kon gewoon omhoog lopen.

Last but not least zijn we nog in Marche-les-Damme geweest. Ik heb hier 1,5 jaar geleden al een keer geklommen, maar toen was het 5 graden plus. Niet echt een feest. Maar deze keer was het toch echt anders. De rotsen hier zijn gewoon constant stijl of zelfs overhangend. Ook de royale haken-afstanden zorgen voor uitdaging. Van een Nederlandse klimmer begreep ik dat die 5c die ik net had geklommen toch echt zwaar ondergewaardeerd was, in de hal in Tilburg was dat op z'n minst een 6a+. Ja hoor, moet je misschien eens wat vaker naar Nijmegen komen. Leer je wel klimmen, bovendien maakt me de grading van een route weinig uit. Als het maar leuk is.

Succes is the ability to go from one failure to another with no loss of enthousiasm.... (van Winston "no sports" Churchill).

Carriere des Awirs

Het is niet te geloven, maar Marjolein heeft afgelopen zondag daadwerkelijk voor het eerst buiten geklommen. Bewijsmateriaal? Handig zo'n mobiele telefoon, hebben wel een beetje een retro-stijl, die wazige fotos. Was trouwens bloed heet, ik denk zo'n 75 graden (even stijl als die plaat, waar Marjo op klimt:-)

3 klassiekers in 3 dagen = pasen 2007

Als entree de Martinswand in het Elsass, op 1200m hebben we de aanloop nog door sneeuw moeten maken. IJzersterke graniet op 120m zijn de harde feiten voor deze klimtocht. Met de instapvariatie in de derde sector was de eerste van de vier touwlengtes ook de zwaarste (5a). Leek wel Chamonikkkks...











Een beetje links en een beetje rechts, en vooral naar boven! Leuke chimnees in de altijd granite al dente - smulle.


Vanaf het hoogste punt heb je mooi uitzicht op de Elsass, vervolgens 20 m abseilen en nog een keer een touwlengte uitklimmen. Lekker kopje koffie op Col de la Schlucht en vervolgens door naar het tweede voorgerecht.













Tweede voorgerecht hebben we genuttigd in de Zwitserse Jura, geen kogelvrij graniet maar daarvoor wel kalk in alle vormen en kleuren, in de eerste touwlengte van de Bruggligrat hadden we nogal last van de nogal poreuze vorm van kalk, of te wel, niet alles wat stevig lijkt is ook stevig...













De rest van de 250m klim was gewoon tip top....

Nogal Spartaanse behaking zorgde voor een alpiene ambiente.




Had ik al verteld dat ik rode wijn lekker vind?










Als hoofdgerecht en grootste paasei dan de Eulengrat vlak bij Solothurn 200m tot 5c+ in beste Jura-kalk. Stijle passages wisselen af met 3e graads klauterterrein.













Volgens mij is het in de zomer hier echt super druk, op die dag zijn we slechts twee klimmers uit Zuerich tegen gekomen (en dat ook pas op het zonnige terras op de top).


Erst die Arbeit en dan het plezier,... wat ik vergeten was te vermelden is de afdaling. geen kabelbaan, geen piste naar beneden maar 2e graads terrein afklauteren , klimmen in de Jura heeft wel iets van echte alpiene acties - het is authentiek, is goed bereikbaar vanuit Nederland en geeft een hoop rust in je hoofd! met andere woorden: VAKANTIE!